Gek van illusie

Elke keer wanneer Newell's Old Boys zonder coach komt te zitten, vraagt de directie als eerste aan Marcelo Bielsa of hij terug wil komen. Bielsa won in 1990, 1991 en in 1992 de nationale titel met de rosarijnse club en is sindsdien een soort van God. Dus telkens wanneer ze een nieuwe coach zoeken, denken ze allereerst aan hem. Het is een soort van routine geworden: coach stapt op, directie vraagt Bielsa, Bielsa bedankt vriendelijk, directie vindt iemand anders. Maar gisteren werd deze routine verbroken. Bielsa bedankte niet vriendelijk, maar zei dat hij erover na wilde denken en vroeg om een bijeenkomst met de directie.

Reden genoeg voor de supporters van Newell's om door het lint te gaan. Via Facebook en Twitter werd iedereen opgeroepen om zich te verzamelen voor het huis van Marcelo, om te laten zien hoe graag we hem terug willen. Ik zag dit allemaal gebeuren via de sociale media en via de televisie. Zelfs de nationale nieuwszenders lieten beelden zien van de 100, toen 300, en toen 1000 supporters die voor Bielsa's huis aan het zingen en springen waren. Dit was iets ongelooflijks. Hier moest ik bij zijn!





Gekke Bielsa
Newell's is geen kleine club, maar het heeft nooit tot de drie grootste clubs van Argentinië behoord. Daarom wordt er vaak met enorm veel trots gepraat over de paar maanden dat Diego Maradona voor Newell's heeft gespeeld. Of over Lionel Messi, die afgelopen week nog zijn FC Barcelona-shirt aan een supporter van Newell's heeft gegeven die in de tribune van Camp Nou zat. En over Bielsa. Die coach uit Rosario, die na driemaal kampioen te zijn geworden met Newell's Old Boys, in 1998 landskampioen werd met Vélez Sarsfield, daarna zes jaar lang het Argentijnse elftal heeft gecoached en het afgelopen WK in Zuid-Afrika de voetbalgeschiedenis van Chili heeft veranderd door door te dringen tot de achtste finales. En hoe vaak hij ook is gekozen tot beste coach van het jaar, hij blijft zijn club altijd trouw en is vaak in de tribunes van N.O.B. te vinden wanneer ze thuis spelen. Hij is een buitengewone gepassioneerde fan, en wordt mede daarom 'el Loco Bielsa' genoemd.

Rond 19 uur kwamen we aan bij het huis van el Loco. Meer dan 1000 anderen stonden daar al in hun roodzwarte shirts te zingen en te springen. En zenuwachtig omhoog aan het kijken. Omhoog naar de bovenste verdieping van het flatgebouw aan de rivier, waar Bielsa op dat moment aan het praten was met Lorente, de directeur van de voetbalclub. Na ongeveer 20 minuten kwam het nieuws naar buiten dat Bielsa toch had bedankt. Hij is momenteel bezig met een ander project, maar zei dat zijn terugkomst "een andere keer" zal zijn. We bleven nog een half uurtje liederen zingen om Bielsa te bedanken voor alles wat hij voor de club heeft gedaan, maar gingen toen toch lichtelijk teleurgesteld naar huis.



Als hij had geaccepteerd, was het gister een historisch feest geworden. Maar het was niet het moment voor Bielsa om terug te keren naar Newell's. Hij is te duur voor de club en het zou mij niets verbazen als dat 'project' waar hij mee bezig is, een of ander klein voetballand is dat hij komend WK op de kaart gaat zetten. Hij wordt niet voor niets door sommigen de 'Guus Hiddink van Argentinië' genoemd!

Nooit weer

De regering van Isabella Perón kwam 35 jaar geleden ten val. Het leger, onder leiding van Videla, greep toen de macht. De democratie zou pas 6 jaar later, in 1982, terugkeren in het land.

24 maart is de precieze datum van de val van de weduwe van Juan Perón (ja, die van Evita). Dus elk jaar op deze datum staan de Argentijnen weer stil bij de duistere periode uit de geschiedenis van hun vaderland.

In Rosario kwamen afgelopen donderdag meer dan 30 duizend mensen bijeen op het plein San Martín. Van daaruit liepen ze in een lange stoet naar het Monument van de Vlag, waar om 19 uur een soort van herdenkingsdienst plaatsvond.

Voor mijn opleiding moest ik dit evenement verslaan, dus met mijn mp3-speler met geluidsrecorder liep ik tussen de dwaze moeders, protesterende studenten, politici en andere geinteresseerden die op de menigte afkwamen. Ik kwam die avond overdonderd thuis. Veel nieuws kon ik niet uit mijn interviewtjes halen, maar wat een verhalen heb ik te horen gekregen!

Een man en een vrouw die tijdens de dictatuur nooit hebben gepiept om zo hun kinderen te beschermen, een 59-jarige vrouw die juist nooit haar mond heeft gehouden en daarom van geluk mag spreken dat ze nog leeft, een rechtestudente wiens oom nog altijd vermist wordt en een dwaze moeder wiens zoon in de Atlantische Oceaan is gegooid.

Hieronder heb ik een gedeelte van mijn interviews in een filmpje gezet (met Nederlandse ondertiteling). Je hoort de dwaze moeder en de overlevende.

Tweede jaar TEA

Vorig jaar rond deze tijd was ik als een brugpieper zo nerveus toen ik aan mijn eerste schooljaar van TEA begon. Eergister liep ik er eerder bij als een bovenbouwer, hier en daar wat mensen begroetend en precies wetend in welk lokaal ik wanneer moest zijn. Het nieuwe schooljaar is begonnen en zo gaat 2011 er voor mij uitzien:

Maandag
18.30 - 19.50: Beeld
20.00 - 23.00: Redactie 2

Dinsdag
17.00 - 18.20: Economie

Woensdag
17.00 - 18.20: Kunst
18.30 - 19.50: Interview
20.00 - 21.20: Integratie (soort Redactie)

Donderdag
17.00 - 18.20: Radio
18.30 - 19.50: Sociologie van de sport

En vrijdags ben ik dan vrij!

Economie is het vak dat ik vorig jaar niet heb gehaald, dus samen met 7 jaargenoten zitten wij nu elke dinsdag tussen de nieuwe sjaars voor de tweede keer te luisteren naar de theorieën van John Keynes en Alfred Marshall.

Ik ben afgelopen jaar veel zekerder van mijn spaans geworden, maar toch ben ik zenuwachtig voor Radio. Ik heb nog altijd geen rollende 'r' en pratend maak ik nog best wat fouten...

In ieder geval heb ik enorme zin om aan de vakken van het tweede jaar te beginnen! Met vakken als 'Sociologie van de Sport' en 'Kunst' is dat ook niet zo gek, toch?

Rotburen

Ik kwam net terug van een blokje om met Mooi. Ze had zich voorbeeldig gedragen dus het laatste stukje liet ik haar los lopen. Ze bleef keurig op de stoep en viel niemand lastig. Ik was zo trots! Dus toen ik ons pasillo (gangetje) inliep, liet ik haar de laatste 20 meter naar ons appartement lekker rennen.



Mooi begon alvast aan haar eindsprint, terwijl ik de deur achter me op slot deed. Wanneer ik me weer omdraai, zie ik hoe Mooi weer heel hard terugrent. Met een grote Rottweiler achter haar aan. Vlak voor mijn neus bespringt de rotweiler mijn kleine Labrador.

Paniek
Ik gillen: "Help me! Iemand! Ga weg jij! Heey! Heeeey!!! Help me!!"
Maar ik wist echt niet wat ik moest doen. Mooi had al gepiept, een teken dat ze het niet leuk vindt (mocht de rottweiler heel onschuldig aan het spelen zijn geweest). Mooi heeft zich nu heel klein gemaakt en is richting de deur geschoten. De Rottweiler loopt dreigend op haar af. Ik durf hem gewoon niet bij zijn nekvel te pakken. Ik ben gewoon bang voor deze hond.

Omdat er serieus NIEMAND kwam (terwijl ik echt als een gek non-stop aan het schreeuwen ben), pakte ik snel mijn sleutel en ging met Mooi naar buiten. Daar moest ik minstens een minuut wachten voordat de hond werd meegesleurd door zijn baasje.

Zijn baasje
En daar ligt het probleem. Zo baasje, zo hond. Rottweilers kunnen hele lieve honden zijn, maar met zo'n baasje als deze is dat gewoon onmogelijk. Hij is namelijk van een familie die altijd ruzie heeft. Echt waar, elke keer wanneer ik langs hun huis loop hoor ik wel gegil of geschreeuw. Ik doe de deur voorzichtig weer open en roep hem na: "Je kan die hond echt niet los in het pasillo laten!" De man kijkt niet eens om maar haalt zijn handen omhoog en zegt: Hij heeft zelf de deur opengemaakt. Waarna hij de deur achter zich dicht smijt. Een paar andere buren zijn na al deze commotie naar buiten gelopen. Een paar zeggen tegen me dat hij een hijo de puta is.

Dit is niet het eerste incident met de Rottweiler. Een keer toen ik Mooi 's avonds op straat uitliet, was de rotweiler ook net op straat. Los. Hij kwam toen van achteren op Mooi afrennen. Zijn baasje kon hem toen nog net op tijd vastpakken bij z'n nekvel. Ik was toen te geschrokken om er iets van te zeggen. Een andere keer gebeurde hetzelfde. Maar toen was het overdag. En toen schreeuwde ik keihard: "Koop in godsnaam een riem!"

Enfin, het ergste vind ik nog dat ze NOOIT hun verontschuldigingen hebben aangeboden. Nu ook weer: het enige wat de man heeft gezegd was "Hij heeft zelf de deur opengemaakt". De vorige bewoners van mijn appartement hadden een Goldenretriever. Deze is een keer zo gewond geraakt van een aanval van de Rottweiler dat de bewoners zijn verhuisd. We moeten hier echt iets aan doen! Iemand ideeen?

Cultuurschok

Ik weet niet meer hoe ik me moet gedragen. Ik weet het gewoon niet meer. Acht dagen loop ik alweer rond door Nederland, en ik weet nog steeds niet hoeveel zoenen ik moet geven als ik iemand tegenkom. En óf ik wel zoenen moet geven. Of een hand. Of een omhelzing. Of vanaf een afstandje zwaaien. "Morele desoriëntatie door confrontatie met een normensysteem dat totaal van het eigen systeem afwijkt", dat is de definitie van een 'cultuurschok' volgens de Van Dale. Zou het dat dan zijn...?

Ik kwam een verre kennis tegen bij de tandarts. Ze is de zus van een oudklasgenootje van me, en ze hockeyde bij dezelfde hockeyclub als ik. Toen ik na mijn behandeling de wachtkamer instapte, zag ik haar zitten. Ik zei: "Hey Anne", en ze begroette me vrolijk terug. Waarna ik radeloos bleef staan. In Argentinië zou ik haar een kus op haar wang hebben gegeven. In Nederland weet ik alleen niet meer hoe je zo'n verre kennis moet begroeten. Zij maakte ook geen aanstalte om me drie zoenen te geven, dus we hebben (met anderhalve meter lucht tussen ons in) een beleefd praatje gemaakt, totdat haar naam werd geroepen door de tandarts en ik nog snel zei dat ze mijn groeten moest doen aan haar zusje.

Mijn familie en beste vrienden omhelzen me gewoon telkens wanneer we elkaar zien of ze geven me één zoen op de wang. Maar soms zit er iemand tussen die me dan weer drie zoenen wilt geven. Als die mijn aarzeling dan voelt, worden er meteen grappen gemaakt van: Nee Willemijn, hier in Nederland geven we drie zoenen, hé!

Geflirt
Maar ik ben op meer punten moreel gedesoriënteerd. Wat is er in godsnaam met de Nederlandse jongens aan de hand?? Niemand fluit me na, er worden geen dingen achter me rug om gefluisterd, niemand probeert overduidelijk oogcontact met me te krijgen. Tijdens het uitgaan pakte geen enkele jongen mijn hand om me mee uit dansen te nemen. Ik heb gewoon nog aan niemand moeten zeggen dat ik al een vriendje heb! Iets wat ik op een normale Argentijnse avond toch minstens aan drie verschillende jongens moet zeggen om ze af te poeieren.

De Eerste Wereld
Argentinië is misschien geen derdewereldland, zoals haar inwoners altijd beweren. Maar Nederland is zeker weten een eerstewereldland! De straten zijn geasfalteerd. De fietspaden zijn duidelijk zichtbaar. De straten zijn schoon. De bussen komen strikt op tijd, net zoals de treinen. De mensen hebben mooie nieuwe kleren aan. De auto´s zijn nieuw. Er zijn heerlijk vers geperste fruitsappen te koop in de supermarkt. Wat een luxe!

Nog één voorbeeld: ik vind het super modern dat wij nu digitale televisie in huis hebben. Ik vertelde het aan Sancho en die had daar nog nooit van gehoord. Ik vertelde het aan mijn vriendinnen in Nederland en die zeiden dat hun ouders dat alláng aangeschaft hadden. Sommigen hebben zelfs digitale televisie op hun studentenkamer!

Wat een wereld van verschil.

How not to get a visa

Ik ben het SPUUGZAT. Het kan toch verdomme niet waar zijn dat ik na 10 maanden nog STEEDS GEEN VISUM HEB?! Zo is het gegaan.

Februari 2010
Tien maanden geleden stapte ik voor het eerst het migratiekantoor in Rosario binnen. Met mijn paspoort, mijn Bewijs van Goed Gedrag en mijn Geboorteakte plus apostille kon ik volgens de internetpagina van de Nederlandse ambassade in Argentinië een Studievisum krijgen! Ik werd al snel terug gestuurd: het moest allemaal vertaald zijn. Oh ja, logisch inderdaad. Ook miste het bewijs dat ik ingeschreven stond in TEA. Dus daar ging ik meteen achteraan.

Juni 2010
Mijn opleiding moest zich eerst nog inschrijven in het 'studievisumsysteem'. Voordat de directeur van TEA dat ging regelen was het alweer mei. Ik kon wel al snel een vertaalster vinden die mij kon helpen met de vertalingen, maar die woonde Buenos Aires. Wanneer kon ik daar naartoe? Vier maanden later en heel wat pesos lichter had ik dan eindelijk alles op orde. Ik stapte met goede moed het migratiekantoor binnen. Maar al snel werd ik teleur gesteld.Ik moest ook nog het Bewijs van Goed Gedrag van Argentinië hebben. Daarvoor moest ik eerst naar de rechtbank.

Bewijs van Goed Gedrag in Argentinië
Bij de rechtbank kreeg ik een soort stappenplan in mijn handen gedrukt. Eerst moest ik naar het hoofdkantoor van de politie in Rosario. Daar aangekomen moest ik mijn vingerafdrukken achterlaten (op de old-fashioned-way, met inkt op je vingers en al), wat persoonlijke gegevens achterlaten plus een kopie van alle bladzijden van mijn paspoort (inclusief de kaft).

Daarna moest ik 4 tot 5 weken wachten en dan moest ik terugkomen. De weken schoten voorbij en voor ik het wist zaten we alweer in september. Ik ging naar het politiebureau, waar ik het bewijsje kreeg dat ik geen criminele daden heb gepleegd in Argentinië. Met dat bewijsje moest ik weer naar de rechtbank. Daar moest ik 20 werkdagen wachten. Dus zo'n maand later (eind oktober) kwam ik weer bij de rechtbank. En hij was er hoor: mijn Bewijs van Goed Gedrag! Alleen was ik volgens dat papiertje in 1979 geboren. Tja, en dan moest ik weer minstens een week wachten, want de printers waren net kapot gegaan.

Eind oktober
Eind oktober had ik dus in mijn bezit:
- Geldig paspoort + kopie van alle bladzijden van mijn paspoort (inclusief de kaft)
- Bewijs van Goed Gedrag van Nederland, met apostille en legaal vertaald naar het Spaans
- Bewijs van Goed Gedrag van Argentinië
- Geboorteakte, met apostille en legaal vertaald naar het Spaans
- Bewijs van inschrijving in een legale opleiding in Argentinië

Ik stapte het migratiekantoor binnen. En werd zoals gewoonlijk meteen weer teruggestuurd. Het bewijs van inschrijving van TEA was niet geldig. Het moest een bewijs van de online inschrijving zijn. Ofzoiets. Scheldend het kantoor uitgelopen. Gelukkig konden ze me op school het bewijs van de online inschrijving geven.

Toen een drukke tijd gehad met examens op school en ik was het hele visum gebeuren gewoon even helemaal zat, dus pas na Sinterklaas ergens weer naar het migratiekantoor gegaan.

Het migratiekantoor
Dat zit altijd helemaal vol met Aziaten en Zuid-amerikanen (Peruanen, Bolivianen, Paraguayanen). Mensen die er -om het maar even zo te noemen- arm uitzien. Als je binnenstapt moet je een nummertje trekken en dan word je geroepen. Het is open van maandag tot vrijdag van 8.30 uur tot 13 uur.

Begin December
Toen ik in December het migratiekantoor binnenstapte, voor 10 uur 's ochtends, WAREN DE NUMMERTJES OP. Toen ik ging vragen of er nog nieuwe nummertjes zouden komen, was er niemand die mij kon helpen. Niet dat alle medewerkers zo druk bezig waren, ze waren achter de toonbank mate aan het drinken of gezellig aan het kletsen. Ik ben toen achter de toonbank gestapt en heb aan een meisje gevraagd hoe het zat. "Als de nummertjes op zijn, betekent dat dat we je niet meer kunnen helpen vandaag. Kom morgen maar terug", vertelde ze me doodleuk.

Die volgende ochtend was ik om tien over half negen 's ochtends bij het migratiekantoor. En de nummertjes waren al op!!! De morgen daarna was ik om tien voor acht bij het migratiekantoor, waar al een rij van wachtende mensen stond gevormd van bijna een halve blok (50meter)! 40 minuten voor opening al! Ik sloot me aan bij de rij wachtende mensen en kon gelukkig een nummertje krijgen. Rond elf uur was het mijn beurt. Het zag er allemaal heel goed uit. Er werd een afspraak voor mij gemaakt voor maandag 17 januari 2011 om 10.30 uur. Ik moest dan al mijn papieren meenemen, met 2 pasfoto's van 4 bij 4, een Certificaat van Woonachtig Zijn en 600 pesos.

Dat certificaat is heel makkelijk te bemachtigen. Je moet met 2 getuigen ouder dan 21 jaar naar je plaatselijke politiebureau gaan en daar met z'n drieën ondertekenen dat je daadwerkelijk in Rosario woont.

Eindelijk zo ver
17 januari 2011 was aangebroken. Een prachtige zomerdag, niet te warm, niet te koud. Geen wolkje aan de lucht. Ik ging vol zelfvertrouwen naar het migratiekantoor. Ik was er al om 10 uur (wilde beslist niet te laat komen) en liet aan een van de medewerksters weten dat ik er al was. Ik mocht plaats gaan nemen en dan werd ik zo geroepen. Daar zat ik dan... tussen Chinese vrouwtjes die druk met elkaar aan het babbelen waren en een Boliviaanse vrouw met 2 kleine kinderen die van hot naar her renden. En de klok tikte maar door en het werd maar later. Om 12.00 uur stipt riep een van de medewerksters "Biele.. eh... Bielemiegen Goewel": ik was aan de beurt!

Het eerste wat ze zei was dat mijn pasfoto's fout waren. Het moesten foto's van mijn profiel zijn, en niet dat ik recht de camera inkeek. Snel naar de fotograaf om de hoek gerend, foto's laten schieten en meteen weer terug. Toen bleek dat ik nog een kopie moest maken van mijn Bewijs van Goed Gedrag van Argentinië. Weer snel naar het dichtsbijzijnde kiosk gerend, kopieen gemaakt van het gedrag en weer terug naar het migratiekantoor. En toen leek alles gelukkig in orde te zijn.

Totdat het meisje opeens vreemd in de computer keek. De Supervisor werd erbij geroepen. En die wist al snel wat het probleem was: "Je inschrijving van je opleiding is niet goed! We hebben het 'Verzoeksnummer' nodig, en die staat hier niet op!", vertelde ze me.

En nu
Mijn school is met vakantie, 1 februari gaat ze pas open. En laat ik dan net in Nederland zijn! Tegen de tijd dat ik terug ben is mijn Bewijs van Goed Gedrag verlopen dus die moet ik dan weer opnieuw gaan aanvragen.

Ik heb hier nu gewoon geen woorden meer voor. Ik ben het SPUUGZAT!

En het geplaag gaat door

Deze poster hangt sinds 1 januari 2011 op verschillende plekken in het centrum van Rosario. Het teken rechtsonderin is van de voetbalclub Newell's Old Boys. De blauw/gele kleuren van de 'B' wijzen naar rivaal Rosario Central.

2010 was een onvergetelijk jaar voor de roodzwarten, omdat hun aartsvijand is gedegradeerd naar de B-divisie. Vandaar de spelfout in "inolvidable" (onvergetelijk). Ik moet telkens weer glimlachen als ik de poster zie. Wat een moeite blijven de supporters van Newell's doen om RC te pesten!

Overvallen worden in Montevideo

Ik heb allang door dat de kans dat je overvallen wordt in Zuid-Amerika heel wat groter is dan in Nederland. Ik luisterde altijd met huiver naar de verhalen van vrienden hier die waren beroofd van hun geld door mannen met messen, en ik griebelde altijd van de verhalen die ik in de krant las over roofmoorden of verkrachtingen. Ik probeerde altijd op mijn hoede te zijn en om een echte 'local' te lijken, in plaats van enorm de toerist uit te hangen. Tot ik daadwerkelijk een toerist werd. Op vakantie met A, R en S in Montevideo, Uruguay.

We waren de avond ervoor aangekomen in 'The Green Hostel'. Dit hostel lag iets afgelegen in een wat oudere wijk van de hoofdstad, genaamd Ciudad Vieja (wat Oude Stad betekent). Het hostel waar we in verbleven was mooi, maar zat op het randje van het lelijke gedeelte van de wijk, waar we níet heen moesten gaan. "Daar wonen de 'crackjunks'", vertelde het meisje van het hostel ons. Fijn om te weten, daar zouden we dus vooral niet naartoe gaan.

Onze eerste ochtend in Uruguay wilden we meteen de buurt verkennen. S had slecht geslapen, dus die bleef nog eventjes liggen. Maar A, R en ik gingen op ontdekkingsreis door de door de reisboekjes als idyllisch beschreven buurt. De oude huizen waren erg mooi en al gauw werden de fotocamera's uit de tassen gehaald en maakten we de ene foto na de andere. Romantische raampjes, statige deuren, wij vonden het allemaal even prachtig. Er was niemand op straat, en we kwebbelden gezellig in het Nederlands met elkaar. 3 blonde toeristen met camera's waren we. Achteraf gezien.



Op een gegeven moment had ik dat wel door. Ik zei nog: "Kom, zullen we even doorlopen?" Ik had achter ons al een zwartgeklede jongen gescreend die zijn mobiele telefoon aan zijn oor had, maar wel naar ons aan het kijken was. En er liep een andere jongen met een pet op ons af. Ik draaide me om en begon wat sneller te lopen. En toen zag ik hem achter me aan komen. De jongen met de pet. Naief als ik was dacht ik dat hij gewoon ook die straat in zou gaan en misschien heel erge haast had. Maar algauw voelde ik hem aan mijn tas zitten. Ik begon te schreeuwen maar hij had razendsnel mijn tas kapot gescheurd en was er vandoor gegaan. In een flits ging het door me heen. Dus zo voel je je dus als je overvallen wordt.

En toen...
En toen voelde ik alleen nog maar pure woede en rende ik achter hem aan. "HIJO DE PUTA!! HIJO DE MIL PUTAS!!! TE VOY A MATAR!!!!", riep ik hem na. Wat "Zoon van een hoer, zoon van duizend hoeren, ik ga je vermoorden" betekent. Toen flitste een andere gedachte door mij heen: angst. Regel 1 bij diefstal in Argentinie is dat je nooit een dief achterna moet rennen. Hij kan een pistool o.i.d. bij zich hebben. Dus ik stopte plotseling. Radeloos. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Rennen, of de dief laten gaan?

Ik hoorde R achter mij: "Señores!!" roepen. Ja! Er waren twee mannen de straat aan het schoonvegen! "Help me! Help me alstublieft!" riep ik naar ze. Maar ze staarden mij alleen maar dom aan terwijl de dief hun passeerde. Ik zag hoe mijn portemonnee uit mijn tas werd gehaald en evenlater op straat werd gegooid samen met wat er was over gebleven van mijn kapotte tas. De jongen glipte snel de hoek om en verdween uit mijn zicht. Ik rende snel naar mijn spullen toe. Buiten adem en rillend van de woede, maar ergens ook heel erg opgelucht dat ik alles weer had. Na een snelle check zag ik dat alleen het briefgeld dat ik bij me had (zo'n 100 Argenijnse pesos/20 euro) was weg. Mijn pinpas, en de 800 Argentijnse pesos/160 euro) die ik net gepind had en veilig in een achtervakje van mijn portemonnee weg had gestopt, zaten nog keurig op hun plaats.

De dief was spoorloos verdwenen. En de in het zwartgeklede jongen met de mobiele telefoon was trouwens ook nergens meer te bekennen. Een oudere vrouw keek naar ons, en een goedgeklede man kwam ons 'helpen'. We moesten hier echt aangifte van doen, want de Montevideaanse dieven hadden het volgens hem altijd op toeristen gemunt en er werd nooit aangifte van gedaan. Zo'n soort verhaal. We moesten twee blokken naar rechts en dan eentje naar links. Maar hij zou ons er wel naartoe brengen. Ik was inmiddels ietsje gekalmeerd en besefte me dat we in de wijk terechtgekomen waren waar volgens het meisje van ons hostel de 'crackjunks' woonden.

Ik voelde me met de minuut onveiliger. Een andere man 'die ook de weg aan het schoonmaken was' siste ons na: "Jullie hebben bijna geen kleren aan". Ik keek hem woedend aan. Ik woon godverdomme in Argentinie hoor! We zijn geen domme toeristen! En riep hem in het spaans na: "Wat een poep-commentaar!" (tja, zo is de Spaanse taal nu eenmaal ;-)). En ik schelde nog wat door geloof ik, maar dat weet ik niet meer zeker. De man die ons wilde begeleiden naar het politiekantoor haakte plotseling af en liet ons aan ons lot over. Midden in de crackjunk wijk. Maar hij had niet gelogen. Er was inderdaad een politiekantoor dichtbij dus ik stapte daar -nog altijd rillend van woede- binnen.

Aangifte doen
Er kwam meteen een agent op me af:
"Hoi, ja, ik zou graag aangifte willen doen van diefstal".
- "Wat hebben ze gestolen?"
"Alleen maar geld"
- "Geen fotocamera?"
"Nee"
- "Geen identiteitsbewijs?"
"Nee, alleen wat geld"
- "Oh..."
"Wat is het probleem? KAN IK SOMS GEEN AANGIFTE DOEN ALS ZE GELD HEBBEN GEJAT?!?!"
Ik was furieus en had het gehad met heel Zuid-Amerika.
- "Jawel, maar het is niet echt ernstig"
"MAG IK DAN DUS GEEN AANGIFTE DOEN??", herhaalde ik. Woedend.
- "Wacht heel even".
En hij liep naar achteren. En kwam NOOIT MEER TERUG.

A en R waren S gaan halen om hem te vertellen wat er gebeurd was. Het hostel lag op een blok afstand. Ik nam plaats op een bankje. Wachtend tot iemand tijd had voor mij.

Het politiebureau bestond uit een zaaltje van 4 bij 5 meter. Er was een deur waar de eerste agent door was verdwenen. Er stonden 2 tafels. Aan eentje was een politieagent bezig met een in pak geklede man. Was hij ook beroofd? Een vrouw met een baby aan haar borst zat naast mij op de bank. Toen de man in het pak wegliep kwam de tweede agent op mij af. Of hij mij kon helpen. "Ja, ik wil graag aangifte doen, maar volgens mij was zij eerst", wees ik naar de vrouw. "Nee hoor" zeiden de vrouw en de agent in koor. Dus ik nam plaats aan een van de tafeltjes, naast het raam terwijl ik mijn verhaal deed.

Privacy?
Er waren inmiddels een stuk of 5 anderen het kantoortje binnengekomen. Die konden mijn aangifte gewoon horen. Bovendien zat het tafeltje waar ik aan zat dus naast het wijd openstaande raam. Op de begane grond. Dus iedereen die op straat voorbij liep kon ook blijven staan om te luisteren naar mijn verhaal. Op een gegeven moment kwam een oude vrouw daadwerkelijk naast het raam staan terwijl ze me aankeek. Toen de politieman vroeg of hij haar kon helpen liep ze weer verder. Heel bizar allemaal.

Maar goed, ik heb aangifte gedaan. Ik beschreef de dief als tussen de 16 en 20 jaar, 1.65 meter, vrij dun, een witte bermuda aan, wit t-shirt, een zwarte pet op die halverwege zijn vlucht was afgevallen, kort, donker haar. Dit klopte alleen voor geen meter met wat A en R hadden gezien. Later die dag hadden we het er namelijk nog over. Volgens de één had de dief zwart, lang, krullend haar. Volgens de ander had hij een donkerblauwe broek aan en een donker T-shirt. Maar we waren het wel alledrie eens met zijn leeftijd en lengte.

Paranoïde
Montevideo was verder een geweldige stad, maar ik heb de hele week (ook toen we daarna naar Buenos Aires gingen) paranoide rond gelopen. Altijd op mijn hoede en altijd wetende wie er achter mij liep. Dat wist ik eigenlijk ook al vlak voordat mijn tas kapot werd getrokken, en mijn instinct vertelde me een minuut voor de diefstal al dat die jongens niet pluis waren (want de in het zwart geklede jongen was zeker weten bij dit alles betrokken, dat dacht de politie agent ook). Maar ik dacht op het moment supreme toch nog dat de dief gewoon haast had en dat hij daarom zo snel begon te lopen. HOE NAIEF!

Ik weet nu dat mijn instinct het toch echt bij het juiste eind heeft. En dat ik daar dus gewoon naar moet luisteren de volgende keer. Maar laten we hopen dat er geen volgende keer komt. Want hoewel ik ontzettend veel geluk heb gehad dat er slechts briefgeld was gestolen, zo'n diefstal gaat je niet in de koude kleren zitten!

Mode van het moment :)

Ik heb een paar maanden geleden een Facebook aangemaakt van Cloud, de kledingwinkel waar ik werk. Elke keer als er dan nieuwe kleren binnenkomen, maak ik er foto's van, die ik vervolgens op de pagina zet!

Het is al best een groot succes, al veel mensen kijken on-line of ze een leuke jurk zien of een leuk T-shirt, en komen dan langs om het te passen. Ook zijn er wel een 'vaders' naar onze winkel gestuurd om een bepaald T-shirt te kopen, die hun dochters blijkbaar op onze Facebook hebben gezien.

In ieder geval, ik heb een paar van die foto's die ik elke keer maak naast elkaar gezet en er een filmpje van gemaakt! Dus voor hen die geinteresseerd zijn in wat voor een kleren we momenteel hier in Rosario verkopen: geniet!

Zomervakantie!

Terwijl de Sint alweer op weg is naar Madrid en in Nederland de eerste sneeuw is gevallen, heb ik sinds gisteravond zomervakantie! Ik moet nog 3 keer naar school om cijfers op te halen, maar ik heb geen tentamens meer!



Rapport
Op het begin van het schooljaar moest ik een pasfoto van mezelf inleveren bij de administratie van TEA. Een maandje later kreeg ik mijn "libreta" uitgedeeld. Een vierkant, papieren boekje met op de eerste pagina wat persoonlijke gegevens gevolgd door 8 pagina's met ruimte voor de leraren om mijn cijfers erin te zetten.

Want zo doen we dat hier. We hebben een reeks tentamens eind juni, en halverwege november weer. En dan van eind november tot vlak voor Kerst hebben we de eindexamens. Het cijfer dat in je rapport komt te staan is het gemiddelde van je tentamens en het eindexamen. De cijfers in mijn school gaan van 1 tot 5. Een '1' is een onvoldoende, een '2' is een zes, zeg maar.

Eindexamens
Ik heb acht vakken. Ik had voor het tentamen Economie in juni een onvoldoende gehaald. En in de herkansing deed ik het niet veel beter. Dus economie moet ik volgend jaar opnieuw volgen.

2 vakken (Redactie en Gedachten) heb ik heel goed gedaan. Ik heb voor de tentamens steeds ruim voldoendes gehaald en alle werkstukken en projecten op tijd en goed ingeleverd. Deze twee vakken heb ik gepromoveerd. Ik heb ze al gehaald zonder eindexamen te doen. En in de 5 andere vakken ben ik een gewone leerling, daar moest ik dus eindexamen in doen.

- Journalistiek & Communicatie
In dit vak hebben we het hele jaar door tallerlei teksten over journalistiek moeten lezen. Voor het eindexamen moesten we één van die teksten uitkiezen en daar een mondelinge presentatie over houden. Ik had gekozen voor de tekst van Jesús Martín Barberos, over hoe de Receptor (de ontvanger - het publiek) zich transformeert tot een Productor (de producer van het nieuws). Ik had zijn theorie goed begrepen want ik kreeg er een 5 voor! Eindcijfer: 4.

- Nationale Politiek
Hier moest ik ook een van de vele thema's voorbereiden die we het afgelopen jaar hebben bestudeerd. Ik koos voor het thema: macht. Er zijn namelijk heel veel soorten macht en heel veel theorieën hierover. Ook dit tentamen was mondeling. Ik had door de zenuwen een aantal rijtjes door elkaar gehaald, maar het was goed genoeg. Een 2. Eindcijfer: 2.

- Technieken van de Informatie
Ook dit eindexamen was mondeling. De thema's waar we over moesten praten waren: Publieke Opinie, Agenda Setting, Zwijgspiraal, Ethiek, Nieuwe mediawet in Argentinië, Internet Journalistiek en Web 2.0. Het was helemaal niet zo'n moeilijk examen, want als je de thema's een beetje begreep kon je er best omheen praten. Maar ik dus blijkbaar niet. Ik vond mijn mondeling eigenlijk helemaal niet zo slecht gaan. Ik kon het nodige over alle theorieën zeggen, maar wist een paar details niet. 1. Eindcijfer: 1. Herkansing in maart. La concha de la lora.

- Rechten
Eigenlijk is Economie het moeilijkste vak in TEA. Het bevat de meeste lesstof en de lerares is de strengste. Maar Rechten komt daar vlak na. Hoewel ik het een heel interessant vak vind en het altijd relatief 'leuk' vond om te leren, had ik het eerste tentamen in juni pas in de herkansing gehaald, en voor het tweede tentamen slechts een tweetje gekregen. Het eindexamen was mondeling, en we moesten alle stof van het afgelopen jaar uit het hoofd leren. Zenuwachtig dat ik was! Ik had heel veel gestudeerd en wist het allemaal wel, alleen was ik bang te struikelen over al die juridische termen in het spaans. En dat was wat er gebeurde tijdens mijn mondeling. Twee of drie keer struikelde ik over een woord en een keertje kwam ik er niet op! Maar de inhoud was goed en de lerares kon zien dat ik "veel gestudeerd" had. Een 2. Eindcijfer: 2.

- Integratie
Dit vak is heel praktisch. Het gaat onder andere over het maken van nieuwsberichten. Ik moest thuis een artikel van 50 zinnen schrijven over een persconferentie die we met school een keer bezocht hadden. Ik krijg hier vrijdag de uitslag van. Dan update ik dit bericht dus. Ik sta gemiddeld een 3 voor Integratie, maar als ik een 1 haal voor het artikel wordt dat een 1 als eindcijfer. Laten we hopen dat ik het goed heb gedaan!

Vrijdag moet ik dus naar school om mijn cijfer van Integratie op te halen. Diezelfde dag moet ik ook mijn lerares Redactie opzoeken zodat ze mijn eindcijfer in mijn rapport kan zetten. En dinsdag moet ik mijn leraar Gedachten opzoeken zodat hij mij mijn eindcijfer geeft. Het is dus nog niet officieel, maar eigenlijk heb ik nu gewoon dus VAKANTIE! :D