Ik ben het SPUUGZAT. Het kan toch verdomme niet waar zijn dat ik na 10 maanden nog STEEDS GEEN VISUM HEB?! Zo is het gegaan.
Februari 2010
Tien maanden geleden stapte ik voor het eerst het migratiekantoor in Rosario binnen. Met mijn paspoort, mijn Bewijs van Goed Gedrag en mijn Geboorteakte plus apostille kon ik volgens de internetpagina van de Nederlandse ambassade in Argentinië een Studievisum krijgen! Ik werd al snel terug gestuurd: het moest allemaal vertaald zijn. Oh ja, logisch inderdaad. Ook miste het bewijs dat ik ingeschreven stond in TEA. Dus daar ging ik meteen achteraan.
Juni 2010
Mijn opleiding moest zich eerst nog inschrijven in het 'studievisumsysteem'. Voordat de directeur van TEA dat ging regelen was het alweer mei. Ik kon wel al snel een vertaalster vinden die mij kon helpen met de vertalingen, maar die woonde Buenos Aires. Wanneer kon ik daar naartoe? Vier maanden later en heel wat pesos lichter had ik dan eindelijk alles op orde. Ik stapte met goede moed het migratiekantoor binnen. Maar al snel werd ik teleur gesteld.Ik moest ook nog het Bewijs van Goed Gedrag van Argentinië hebben. Daarvoor moest ik eerst naar de rechtbank.
Bewijs van Goed Gedrag in Argentinië
Bij de rechtbank kreeg ik een soort stappenplan in mijn handen gedrukt. Eerst moest ik naar het hoofdkantoor van de politie in Rosario. Daar aangekomen moest ik mijn vingerafdrukken achterlaten (op de old-fashioned-way, met inkt op je vingers en al), wat persoonlijke gegevens achterlaten plus een kopie van alle bladzijden van mijn paspoort (inclusief de kaft).
Daarna moest ik 4 tot 5 weken wachten en dan moest ik terugkomen. De weken schoten voorbij en voor ik het wist zaten we alweer in september. Ik ging naar het politiebureau, waar ik het bewijsje kreeg dat ik geen criminele daden heb gepleegd in Argentinië. Met dat bewijsje moest ik weer naar de rechtbank. Daar moest ik 20 werkdagen wachten. Dus zo'n maand later (eind oktober) kwam ik weer bij de rechtbank. En hij was er hoor: mijn Bewijs van Goed Gedrag! Alleen was ik volgens dat papiertje in 1979 geboren. Tja, en dan moest ik weer minstens een week wachten, want de printers waren net kapot gegaan.
Eind oktober
Eind oktober had ik dus in mijn bezit:
- Geldig paspoort + kopie van alle bladzijden van mijn paspoort (inclusief de kaft)
- Bewijs van Goed Gedrag van Nederland, met apostille en legaal vertaald naar het Spaans
- Bewijs van Goed Gedrag van Argentinië
- Geboorteakte, met apostille en legaal vertaald naar het Spaans
- Bewijs van inschrijving in een legale opleiding in Argentinië
Ik stapte het migratiekantoor binnen. En werd zoals gewoonlijk meteen weer teruggestuurd. Het bewijs van inschrijving van TEA was niet geldig. Het moest een bewijs van de online inschrijving zijn. Ofzoiets. Scheldend het kantoor uitgelopen. Gelukkig konden ze me op school het bewijs van de online inschrijving geven.
Toen een drukke tijd gehad met examens op school en ik was het hele visum gebeuren gewoon even helemaal zat, dus pas na Sinterklaas ergens weer naar het migratiekantoor gegaan.
Het migratiekantoor
Dat zit altijd helemaal vol met Aziaten en Zuid-amerikanen (Peruanen, Bolivianen, Paraguayanen). Mensen die er -om het maar even zo te noemen- arm uitzien. Als je binnenstapt moet je een nummertje trekken en dan word je geroepen. Het is open van maandag tot vrijdag van 8.30 uur tot 13 uur.
Begin December
Toen ik in December het migratiekantoor binnenstapte, voor 10 uur 's ochtends, WAREN DE NUMMERTJES OP. Toen ik ging vragen of er nog nieuwe nummertjes zouden komen, was er niemand die mij kon helpen. Niet dat alle medewerkers zo druk bezig waren, ze waren achter de toonbank mate aan het drinken of gezellig aan het kletsen. Ik ben toen achter de toonbank gestapt en heb aan een meisje gevraagd hoe het zat. "Als de nummertjes op zijn, betekent dat dat we je niet meer kunnen helpen vandaag. Kom morgen maar terug", vertelde ze me doodleuk.
Die volgende ochtend was ik om tien over half negen 's ochtends bij het migratiekantoor. En de nummertjes waren al op!!! De morgen daarna was ik om tien voor acht bij het migratiekantoor, waar al een rij van wachtende mensen stond gevormd van bijna een halve blok (50meter)! 40 minuten voor opening al! Ik sloot me aan bij de rij wachtende mensen en kon gelukkig een nummertje krijgen. Rond elf uur was het mijn beurt. Het zag er allemaal heel goed uit. Er werd een afspraak voor mij gemaakt voor maandag 17 januari 2011 om 10.30 uur. Ik moest dan al mijn papieren meenemen, met 2 pasfoto's van 4 bij 4, een Certificaat van Woonachtig Zijn en 600 pesos.
Dat certificaat is heel makkelijk te bemachtigen. Je moet met 2 getuigen ouder dan 21 jaar naar je plaatselijke politiebureau gaan en daar met z'n drieën ondertekenen dat je daadwerkelijk in Rosario woont.
Eindelijk zo ver
17 januari 2011 was aangebroken. Een prachtige zomerdag, niet te warm, niet te koud. Geen wolkje aan de lucht. Ik ging vol zelfvertrouwen naar het migratiekantoor. Ik was er al om 10 uur (wilde beslist niet te laat komen) en liet aan een van de medewerksters weten dat ik er al was. Ik mocht plaats gaan nemen en dan werd ik zo geroepen. Daar zat ik dan... tussen Chinese vrouwtjes die druk met elkaar aan het babbelen waren en een Boliviaanse vrouw met 2 kleine kinderen die van hot naar her renden. En de klok tikte maar door en het werd maar later. Om 12.00 uur stipt riep een van de medewerksters "Biele.. eh... Bielemiegen Goewel": ik was aan de beurt!
Het eerste wat ze zei was dat mijn pasfoto's fout waren. Het moesten foto's van mijn profiel zijn, en niet dat ik recht de camera inkeek. Snel naar de fotograaf om de hoek gerend, foto's laten schieten en meteen weer terug. Toen bleek dat ik nog een kopie moest maken van mijn Bewijs van Goed Gedrag van Argentinië. Weer snel naar het dichtsbijzijnde kiosk gerend, kopieen gemaakt van het gedrag en weer terug naar het migratiekantoor. En toen leek alles gelukkig in orde te zijn.
Totdat het meisje opeens vreemd in de computer keek. De Supervisor werd erbij geroepen. En die wist al snel wat het probleem was: "Je inschrijving van je opleiding is niet goed! We hebben het 'Verzoeksnummer' nodig, en die staat hier niet op!", vertelde ze me.
En nu
Mijn school is met vakantie, 1 februari gaat ze pas open. En laat ik dan net in Nederland zijn! Tegen de tijd dat ik terug ben is mijn Bewijs van Goed Gedrag verlopen dus die moet ik dan weer opnieuw gaan aanvragen.
Ik heb hier nu gewoon geen woorden meer voor. Ik ben het SPUUGZAT!
Posts tonen met het label Persoonlijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Persoonlijk. Alle posts tonen
18 januari, 2011
07 januari, 2011
Overvallen worden in Montevideo
Ik heb allang door dat de kans dat je overvallen wordt in Zuid-Amerika heel wat groter is dan in Nederland. Ik luisterde altijd met huiver naar de verhalen van vrienden hier die waren beroofd van hun geld door mannen met messen, en ik griebelde altijd van de verhalen die ik in de krant las over roofmoorden of verkrachtingen. Ik probeerde altijd op mijn hoede te zijn en om een echte 'local' te lijken, in plaats van enorm de toerist uit te hangen. Tot ik daadwerkelijk een toerist werd. Op vakantie met A, R en S in Montevideo, Uruguay.
We waren de avond ervoor aangekomen in 'The Green Hostel'. Dit hostel lag iets afgelegen in een wat oudere wijk van de hoofdstad, genaamd Ciudad Vieja (wat Oude Stad betekent). Het hostel waar we in verbleven was mooi, maar zat op het randje van het lelijke gedeelte van de wijk, waar we níet heen moesten gaan. "Daar wonen de 'crackjunks'", vertelde het meisje van het hostel ons. Fijn om te weten, daar zouden we dus vooral niet naartoe gaan.
Onze eerste ochtend in Uruguay wilden we meteen de buurt verkennen. S had slecht geslapen, dus die bleef nog eventjes liggen. Maar A, R en ik gingen op ontdekkingsreis door de door de reisboekjes als idyllisch beschreven buurt. De oude huizen waren erg mooi en al gauw werden de fotocamera's uit de tassen gehaald en maakten we de ene foto na de andere. Romantische raampjes, statige deuren, wij vonden het allemaal even prachtig. Er was niemand op straat, en we kwebbelden gezellig in het Nederlands met elkaar. 3 blonde toeristen met camera's waren we. Achteraf gezien.
Op een gegeven moment had ik dat wel door. Ik zei nog: "Kom, zullen we even doorlopen?" Ik had achter ons al een zwartgeklede jongen gescreend die zijn mobiele telefoon aan zijn oor had, maar wel naar ons aan het kijken was. En er liep een andere jongen met een pet op ons af. Ik draaide me om en begon wat sneller te lopen. En toen zag ik hem achter me aan komen. De jongen met de pet. Naief als ik was dacht ik dat hij gewoon ook die straat in zou gaan en misschien heel erge haast had. Maar algauw voelde ik hem aan mijn tas zitten. Ik begon te schreeuwen maar hij had razendsnel mijn tas kapot gescheurd en was er vandoor gegaan. In een flits ging het door me heen. Dus zo voel je je dus als je overvallen wordt.
En toen...
En toen voelde ik alleen nog maar pure woede en rende ik achter hem aan. "HIJO DE PUTA!! HIJO DE MIL PUTAS!!! TE VOY A MATAR!!!!", riep ik hem na. Wat "Zoon van een hoer, zoon van duizend hoeren, ik ga je vermoorden" betekent. Toen flitste een andere gedachte door mij heen: angst. Regel 1 bij diefstal in Argentinie is dat je nooit een dief achterna moet rennen. Hij kan een pistool o.i.d. bij zich hebben. Dus ik stopte plotseling. Radeloos. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Rennen, of de dief laten gaan?
Ik hoorde R achter mij: "Señores!!" roepen. Ja! Er waren twee mannen de straat aan het schoonvegen! "Help me! Help me alstublieft!" riep ik naar ze. Maar ze staarden mij alleen maar dom aan terwijl de dief hun passeerde. Ik zag hoe mijn portemonnee uit mijn tas werd gehaald en evenlater op straat werd gegooid samen met wat er was over gebleven van mijn kapotte tas. De jongen glipte snel de hoek om en verdween uit mijn zicht. Ik rende snel naar mijn spullen toe. Buiten adem en rillend van de woede, maar ergens ook heel erg opgelucht dat ik alles weer had. Na een snelle check zag ik dat alleen het briefgeld dat ik bij me had (zo'n 100 Argenijnse pesos/20 euro) was weg. Mijn pinpas, en de 800 Argentijnse pesos/160 euro) die ik net gepind had en veilig in een achtervakje van mijn portemonnee weg had gestopt, zaten nog keurig op hun plaats.
De dief was spoorloos verdwenen. En de in het zwartgeklede jongen met de mobiele telefoon was trouwens ook nergens meer te bekennen. Een oudere vrouw keek naar ons, en een goedgeklede man kwam ons 'helpen'. We moesten hier echt aangifte van doen, want de Montevideaanse dieven hadden het volgens hem altijd op toeristen gemunt en er werd nooit aangifte van gedaan. Zo'n soort verhaal. We moesten twee blokken naar rechts en dan eentje naar links. Maar hij zou ons er wel naartoe brengen. Ik was inmiddels ietsje gekalmeerd en besefte me dat we in de wijk terechtgekomen waren waar volgens het meisje van ons hostel de 'crackjunks' woonden.
Ik voelde me met de minuut onveiliger. Een andere man 'die ook de weg aan het schoonmaken was' siste ons na: "Jullie hebben bijna geen kleren aan". Ik keek hem woedend aan. Ik woon godverdomme in Argentinie hoor! We zijn geen domme toeristen! En riep hem in het spaans na: "Wat een poep-commentaar!" (tja, zo is de Spaanse taal nu eenmaal ;-)). En ik schelde nog wat door geloof ik, maar dat weet ik niet meer zeker. De man die ons wilde begeleiden naar het politiekantoor haakte plotseling af en liet ons aan ons lot over. Midden in de crackjunk wijk. Maar hij had niet gelogen. Er was inderdaad een politiekantoor dichtbij dus ik stapte daar -nog altijd rillend van woede- binnen.
Aangifte doen
Er kwam meteen een agent op me af:
"Hoi, ja, ik zou graag aangifte willen doen van diefstal".
- "Wat hebben ze gestolen?"
"Alleen maar geld"
- "Geen fotocamera?"
"Nee"
- "Geen identiteitsbewijs?"
"Nee, alleen wat geld"
- "Oh..."
"Wat is het probleem? KAN IK SOMS GEEN AANGIFTE DOEN ALS ZE GELD HEBBEN GEJAT?!?!"
Ik was furieus en had het gehad met heel Zuid-Amerika.
- "Jawel, maar het is niet echt ernstig"
"MAG IK DAN DUS GEEN AANGIFTE DOEN??", herhaalde ik. Woedend.
- "Wacht heel even".
En hij liep naar achteren. En kwam NOOIT MEER TERUG.
A en R waren S gaan halen om hem te vertellen wat er gebeurd was. Het hostel lag op een blok afstand. Ik nam plaats op een bankje. Wachtend tot iemand tijd had voor mij.
Het politiebureau bestond uit een zaaltje van 4 bij 5 meter. Er was een deur waar de eerste agent door was verdwenen. Er stonden 2 tafels. Aan eentje was een politieagent bezig met een in pak geklede man. Was hij ook beroofd? Een vrouw met een baby aan haar borst zat naast mij op de bank. Toen de man in het pak wegliep kwam de tweede agent op mij af. Of hij mij kon helpen. "Ja, ik wil graag aangifte doen, maar volgens mij was zij eerst", wees ik naar de vrouw. "Nee hoor" zeiden de vrouw en de agent in koor. Dus ik nam plaats aan een van de tafeltjes, naast het raam terwijl ik mijn verhaal deed.
Privacy?
Er waren inmiddels een stuk of 5 anderen het kantoortje binnengekomen. Die konden mijn aangifte gewoon horen. Bovendien zat het tafeltje waar ik aan zat dus naast het wijd openstaande raam. Op de begane grond. Dus iedereen die op straat voorbij liep kon ook blijven staan om te luisteren naar mijn verhaal. Op een gegeven moment kwam een oude vrouw daadwerkelijk naast het raam staan terwijl ze me aankeek. Toen de politieman vroeg of hij haar kon helpen liep ze weer verder. Heel bizar allemaal.
Maar goed, ik heb aangifte gedaan. Ik beschreef de dief als tussen de 16 en 20 jaar, 1.65 meter, vrij dun, een witte bermuda aan, wit t-shirt, een zwarte pet op die halverwege zijn vlucht was afgevallen, kort, donker haar. Dit klopte alleen voor geen meter met wat A en R hadden gezien. Later die dag hadden we het er namelijk nog over. Volgens de één had de dief zwart, lang, krullend haar. Volgens de ander had hij een donkerblauwe broek aan en een donker T-shirt. Maar we waren het wel alledrie eens met zijn leeftijd en lengte.
Paranoïde
Montevideo was verder een geweldige stad, maar ik heb de hele week (ook toen we daarna naar Buenos Aires gingen) paranoide rond gelopen. Altijd op mijn hoede en altijd wetende wie er achter mij liep. Dat wist ik eigenlijk ook al vlak voordat mijn tas kapot werd getrokken, en mijn instinct vertelde me een minuut voor de diefstal al dat die jongens niet pluis waren (want de in het zwart geklede jongen was zeker weten bij dit alles betrokken, dat dacht de politie agent ook). Maar ik dacht op het moment supreme toch nog dat de dief gewoon haast had en dat hij daarom zo snel begon te lopen. HOE NAIEF!
Ik weet nu dat mijn instinct het toch echt bij het juiste eind heeft. En dat ik daar dus gewoon naar moet luisteren de volgende keer. Maar laten we hopen dat er geen volgende keer komt. Want hoewel ik ontzettend veel geluk heb gehad dat er slechts briefgeld was gestolen, zo'n diefstal gaat je niet in de koude kleren zitten!
We waren de avond ervoor aangekomen in 'The Green Hostel'. Dit hostel lag iets afgelegen in een wat oudere wijk van de hoofdstad, genaamd Ciudad Vieja (wat Oude Stad betekent). Het hostel waar we in verbleven was mooi, maar zat op het randje van het lelijke gedeelte van de wijk, waar we níet heen moesten gaan. "Daar wonen de 'crackjunks'", vertelde het meisje van het hostel ons. Fijn om te weten, daar zouden we dus vooral niet naartoe gaan.
Onze eerste ochtend in Uruguay wilden we meteen de buurt verkennen. S had slecht geslapen, dus die bleef nog eventjes liggen. Maar A, R en ik gingen op ontdekkingsreis door de door de reisboekjes als idyllisch beschreven buurt. De oude huizen waren erg mooi en al gauw werden de fotocamera's uit de tassen gehaald en maakten we de ene foto na de andere. Romantische raampjes, statige deuren, wij vonden het allemaal even prachtig. Er was niemand op straat, en we kwebbelden gezellig in het Nederlands met elkaar. 3 blonde toeristen met camera's waren we. Achteraf gezien.
Op een gegeven moment had ik dat wel door. Ik zei nog: "Kom, zullen we even doorlopen?" Ik had achter ons al een zwartgeklede jongen gescreend die zijn mobiele telefoon aan zijn oor had, maar wel naar ons aan het kijken was. En er liep een andere jongen met een pet op ons af. Ik draaide me om en begon wat sneller te lopen. En toen zag ik hem achter me aan komen. De jongen met de pet. Naief als ik was dacht ik dat hij gewoon ook die straat in zou gaan en misschien heel erge haast had. Maar algauw voelde ik hem aan mijn tas zitten. Ik begon te schreeuwen maar hij had razendsnel mijn tas kapot gescheurd en was er vandoor gegaan. In een flits ging het door me heen. Dus zo voel je je dus als je overvallen wordt.
En toen...
En toen voelde ik alleen nog maar pure woede en rende ik achter hem aan. "HIJO DE PUTA!! HIJO DE MIL PUTAS!!! TE VOY A MATAR!!!!", riep ik hem na. Wat "Zoon van een hoer, zoon van duizend hoeren, ik ga je vermoorden" betekent. Toen flitste een andere gedachte door mij heen: angst. Regel 1 bij diefstal in Argentinie is dat je nooit een dief achterna moet rennen. Hij kan een pistool o.i.d. bij zich hebben. Dus ik stopte plotseling. Radeloos. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Rennen, of de dief laten gaan?
Ik hoorde R achter mij: "Señores!!" roepen. Ja! Er waren twee mannen de straat aan het schoonvegen! "Help me! Help me alstublieft!" riep ik naar ze. Maar ze staarden mij alleen maar dom aan terwijl de dief hun passeerde. Ik zag hoe mijn portemonnee uit mijn tas werd gehaald en evenlater op straat werd gegooid samen met wat er was over gebleven van mijn kapotte tas. De jongen glipte snel de hoek om en verdween uit mijn zicht. Ik rende snel naar mijn spullen toe. Buiten adem en rillend van de woede, maar ergens ook heel erg opgelucht dat ik alles weer had. Na een snelle check zag ik dat alleen het briefgeld dat ik bij me had (zo'n 100 Argenijnse pesos/20 euro) was weg. Mijn pinpas, en de 800 Argentijnse pesos/160 euro) die ik net gepind had en veilig in een achtervakje van mijn portemonnee weg had gestopt, zaten nog keurig op hun plaats.
De dief was spoorloos verdwenen. En de in het zwartgeklede jongen met de mobiele telefoon was trouwens ook nergens meer te bekennen. Een oudere vrouw keek naar ons, en een goedgeklede man kwam ons 'helpen'. We moesten hier echt aangifte van doen, want de Montevideaanse dieven hadden het volgens hem altijd op toeristen gemunt en er werd nooit aangifte van gedaan. Zo'n soort verhaal. We moesten twee blokken naar rechts en dan eentje naar links. Maar hij zou ons er wel naartoe brengen. Ik was inmiddels ietsje gekalmeerd en besefte me dat we in de wijk terechtgekomen waren waar volgens het meisje van ons hostel de 'crackjunks' woonden.
Ik voelde me met de minuut onveiliger. Een andere man 'die ook de weg aan het schoonmaken was' siste ons na: "Jullie hebben bijna geen kleren aan". Ik keek hem woedend aan. Ik woon godverdomme in Argentinie hoor! We zijn geen domme toeristen! En riep hem in het spaans na: "Wat een poep-commentaar!" (tja, zo is de Spaanse taal nu eenmaal ;-)). En ik schelde nog wat door geloof ik, maar dat weet ik niet meer zeker. De man die ons wilde begeleiden naar het politiekantoor haakte plotseling af en liet ons aan ons lot over. Midden in de crackjunk wijk. Maar hij had niet gelogen. Er was inderdaad een politiekantoor dichtbij dus ik stapte daar -nog altijd rillend van woede- binnen.
Aangifte doen
Er kwam meteen een agent op me af:
"Hoi, ja, ik zou graag aangifte willen doen van diefstal".
- "Wat hebben ze gestolen?"
"Alleen maar geld"
- "Geen fotocamera?"
"Nee"
- "Geen identiteitsbewijs?"
"Nee, alleen wat geld"
- "Oh..."
"Wat is het probleem? KAN IK SOMS GEEN AANGIFTE DOEN ALS ZE GELD HEBBEN GEJAT?!?!"
Ik was furieus en had het gehad met heel Zuid-Amerika.
- "Jawel, maar het is niet echt ernstig"
"MAG IK DAN DUS GEEN AANGIFTE DOEN??", herhaalde ik. Woedend.
- "Wacht heel even".
En hij liep naar achteren. En kwam NOOIT MEER TERUG.
A en R waren S gaan halen om hem te vertellen wat er gebeurd was. Het hostel lag op een blok afstand. Ik nam plaats op een bankje. Wachtend tot iemand tijd had voor mij.
Het politiebureau bestond uit een zaaltje van 4 bij 5 meter. Er was een deur waar de eerste agent door was verdwenen. Er stonden 2 tafels. Aan eentje was een politieagent bezig met een in pak geklede man. Was hij ook beroofd? Een vrouw met een baby aan haar borst zat naast mij op de bank. Toen de man in het pak wegliep kwam de tweede agent op mij af. Of hij mij kon helpen. "Ja, ik wil graag aangifte doen, maar volgens mij was zij eerst", wees ik naar de vrouw. "Nee hoor" zeiden de vrouw en de agent in koor. Dus ik nam plaats aan een van de tafeltjes, naast het raam terwijl ik mijn verhaal deed.
Privacy?
Er waren inmiddels een stuk of 5 anderen het kantoortje binnengekomen. Die konden mijn aangifte gewoon horen. Bovendien zat het tafeltje waar ik aan zat dus naast het wijd openstaande raam. Op de begane grond. Dus iedereen die op straat voorbij liep kon ook blijven staan om te luisteren naar mijn verhaal. Op een gegeven moment kwam een oude vrouw daadwerkelijk naast het raam staan terwijl ze me aankeek. Toen de politieman vroeg of hij haar kon helpen liep ze weer verder. Heel bizar allemaal.
Maar goed, ik heb aangifte gedaan. Ik beschreef de dief als tussen de 16 en 20 jaar, 1.65 meter, vrij dun, een witte bermuda aan, wit t-shirt, een zwarte pet op die halverwege zijn vlucht was afgevallen, kort, donker haar. Dit klopte alleen voor geen meter met wat A en R hadden gezien. Later die dag hadden we het er namelijk nog over. Volgens de één had de dief zwart, lang, krullend haar. Volgens de ander had hij een donkerblauwe broek aan en een donker T-shirt. Maar we waren het wel alledrie eens met zijn leeftijd en lengte.
Paranoïde
Montevideo was verder een geweldige stad, maar ik heb de hele week (ook toen we daarna naar Buenos Aires gingen) paranoide rond gelopen. Altijd op mijn hoede en altijd wetende wie er achter mij liep. Dat wist ik eigenlijk ook al vlak voordat mijn tas kapot werd getrokken, en mijn instinct vertelde me een minuut voor de diefstal al dat die jongens niet pluis waren (want de in het zwart geklede jongen was zeker weten bij dit alles betrokken, dat dacht de politie agent ook). Maar ik dacht op het moment supreme toch nog dat de dief gewoon haast had en dat hij daarom zo snel begon te lopen. HOE NAIEF!
Ik weet nu dat mijn instinct het toch echt bij het juiste eind heeft. En dat ik daar dus gewoon naar moet luisteren de volgende keer. Maar laten we hopen dat er geen volgende keer komt. Want hoewel ik ontzettend veel geluk heb gehad dat er slechts briefgeld was gestolen, zo'n diefstal gaat je niet in de koude kleren zitten!
07 december, 2010
Zomervakantie!
Terwijl de Sint alweer op weg is naar Madrid en in Nederland de eerste sneeuw is gevallen, heb ik sinds gisteravond zomervakantie! Ik moet nog 3 keer naar school om cijfers op te halen, maar ik heb geen tentamens meer!
Rapport
Op het begin van het schooljaar moest ik een pasfoto van mezelf inleveren bij de administratie van TEA. Een maandje later kreeg ik mijn "libreta" uitgedeeld. Een vierkant, papieren boekje met op de eerste pagina wat persoonlijke gegevens gevolgd door 8 pagina's met ruimte voor de leraren om mijn cijfers erin te zetten.
Want zo doen we dat hier. We hebben een reeks tentamens eind juni, en halverwege november weer. En dan van eind november tot vlak voor Kerst hebben we de eindexamens. Het cijfer dat in je rapport komt te staan is het gemiddelde van je tentamens en het eindexamen. De cijfers in mijn school gaan van 1 tot 5. Een '1' is een onvoldoende, een '2' is een zes, zeg maar.
Eindexamens
Ik heb acht vakken. Ik had voor het tentamen Economie in juni een onvoldoende gehaald. En in de herkansing deed ik het niet veel beter. Dus economie moet ik volgend jaar opnieuw volgen.
2 vakken (Redactie en Gedachten) heb ik heel goed gedaan. Ik heb voor de tentamens steeds ruim voldoendes gehaald en alle werkstukken en projecten op tijd en goed ingeleverd. Deze twee vakken heb ik gepromoveerd. Ik heb ze al gehaald zonder eindexamen te doen. En in de 5 andere vakken ben ik een gewone leerling, daar moest ik dus eindexamen in doen.
- Journalistiek & Communicatie
In dit vak hebben we het hele jaar door tallerlei teksten over journalistiek moeten lezen. Voor het eindexamen moesten we één van die teksten uitkiezen en daar een mondelinge presentatie over houden. Ik had gekozen voor de tekst van Jesús Martín Barberos, over hoe de Receptor (de ontvanger - het publiek) zich transformeert tot een Productor (de producer van het nieuws). Ik had zijn theorie goed begrepen want ik kreeg er een 5 voor! Eindcijfer: 4.
- Nationale Politiek
Hier moest ik ook een van de vele thema's voorbereiden die we het afgelopen jaar hebben bestudeerd. Ik koos voor het thema: macht. Er zijn namelijk heel veel soorten macht en heel veel theorieën hierover. Ook dit tentamen was mondeling. Ik had door de zenuwen een aantal rijtjes door elkaar gehaald, maar het was goed genoeg. Een 2. Eindcijfer: 2.
- Technieken van de Informatie
Ook dit eindexamen was mondeling. De thema's waar we over moesten praten waren: Publieke Opinie, Agenda Setting, Zwijgspiraal, Ethiek, Nieuwe mediawet in Argentinië, Internet Journalistiek en Web 2.0. Het was helemaal niet zo'n moeilijk examen, want als je de thema's een beetje begreep kon je er best omheen praten. Maar ik dus blijkbaar niet. Ik vond mijn mondeling eigenlijk helemaal niet zo slecht gaan. Ik kon het nodige over alle theorieën zeggen, maar wist een paar details niet. 1. Eindcijfer: 1. Herkansing in maart. La concha de la lora.
- Rechten
Eigenlijk is Economie het moeilijkste vak in TEA. Het bevat de meeste lesstof en de lerares is de strengste. Maar Rechten komt daar vlak na. Hoewel ik het een heel interessant vak vind en het altijd relatief 'leuk' vond om te leren, had ik het eerste tentamen in juni pas in de herkansing gehaald, en voor het tweede tentamen slechts een tweetje gekregen. Het eindexamen was mondeling, en we moesten alle stof van het afgelopen jaar uit het hoofd leren. Zenuwachtig dat ik was! Ik had heel veel gestudeerd en wist het allemaal wel, alleen was ik bang te struikelen over al die juridische termen in het spaans. En dat was wat er gebeurde tijdens mijn mondeling. Twee of drie keer struikelde ik over een woord en een keertje kwam ik er niet op! Maar de inhoud was goed en de lerares kon zien dat ik "veel gestudeerd" had. Een 2. Eindcijfer: 2.
- Integratie
Dit vak is heel praktisch. Het gaat onder andere over het maken van nieuwsberichten. Ik moest thuis een artikel van 50 zinnen schrijven over een persconferentie die we met school een keer bezocht hadden. Ik krijg hier vrijdag de uitslag van. Dan update ik dit bericht dus. Ik sta gemiddeld een 3 voor Integratie, maar als ik een 1 haal voor het artikel wordt dat een 1 als eindcijfer. Laten we hopen dat ik het goed heb gedaan!
Vrijdag moet ik dus naar school om mijn cijfer van Integratie op te halen. Diezelfde dag moet ik ook mijn lerares Redactie opzoeken zodat ze mijn eindcijfer in mijn rapport kan zetten. En dinsdag moet ik mijn leraar Gedachten opzoeken zodat hij mij mijn eindcijfer geeft. Het is dus nog niet officieel, maar eigenlijk heb ik nu gewoon dus VAKANTIE! :D
Rapport
Op het begin van het schooljaar moest ik een pasfoto van mezelf inleveren bij de administratie van TEA. Een maandje later kreeg ik mijn "libreta" uitgedeeld. Een vierkant, papieren boekje met op de eerste pagina wat persoonlijke gegevens gevolgd door 8 pagina's met ruimte voor de leraren om mijn cijfers erin te zetten.
Want zo doen we dat hier. We hebben een reeks tentamens eind juni, en halverwege november weer. En dan van eind november tot vlak voor Kerst hebben we de eindexamens. Het cijfer dat in je rapport komt te staan is het gemiddelde van je tentamens en het eindexamen. De cijfers in mijn school gaan van 1 tot 5. Een '1' is een onvoldoende, een '2' is een zes, zeg maar.
Eindexamens
Ik heb acht vakken. Ik had voor het tentamen Economie in juni een onvoldoende gehaald. En in de herkansing deed ik het niet veel beter. Dus economie moet ik volgend jaar opnieuw volgen.
2 vakken (Redactie en Gedachten) heb ik heel goed gedaan. Ik heb voor de tentamens steeds ruim voldoendes gehaald en alle werkstukken en projecten op tijd en goed ingeleverd. Deze twee vakken heb ik gepromoveerd. Ik heb ze al gehaald zonder eindexamen te doen. En in de 5 andere vakken ben ik een gewone leerling, daar moest ik dus eindexamen in doen.
- Journalistiek & Communicatie
In dit vak hebben we het hele jaar door tallerlei teksten over journalistiek moeten lezen. Voor het eindexamen moesten we één van die teksten uitkiezen en daar een mondelinge presentatie over houden. Ik had gekozen voor de tekst van Jesús Martín Barberos, over hoe de Receptor (de ontvanger - het publiek) zich transformeert tot een Productor (de producer van het nieuws). Ik had zijn theorie goed begrepen want ik kreeg er een 5 voor! Eindcijfer: 4.
- Nationale Politiek
Hier moest ik ook een van de vele thema's voorbereiden die we het afgelopen jaar hebben bestudeerd. Ik koos voor het thema: macht. Er zijn namelijk heel veel soorten macht en heel veel theorieën hierover. Ook dit tentamen was mondeling. Ik had door de zenuwen een aantal rijtjes door elkaar gehaald, maar het was goed genoeg. Een 2. Eindcijfer: 2.
- Technieken van de Informatie
Ook dit eindexamen was mondeling. De thema's waar we over moesten praten waren: Publieke Opinie, Agenda Setting, Zwijgspiraal, Ethiek, Nieuwe mediawet in Argentinië, Internet Journalistiek en Web 2.0. Het was helemaal niet zo'n moeilijk examen, want als je de thema's een beetje begreep kon je er best omheen praten. Maar ik dus blijkbaar niet. Ik vond mijn mondeling eigenlijk helemaal niet zo slecht gaan. Ik kon het nodige over alle theorieën zeggen, maar wist een paar details niet. 1. Eindcijfer: 1. Herkansing in maart. La concha de la lora.
- Rechten
Eigenlijk is Economie het moeilijkste vak in TEA. Het bevat de meeste lesstof en de lerares is de strengste. Maar Rechten komt daar vlak na. Hoewel ik het een heel interessant vak vind en het altijd relatief 'leuk' vond om te leren, had ik het eerste tentamen in juni pas in de herkansing gehaald, en voor het tweede tentamen slechts een tweetje gekregen. Het eindexamen was mondeling, en we moesten alle stof van het afgelopen jaar uit het hoofd leren. Zenuwachtig dat ik was! Ik had heel veel gestudeerd en wist het allemaal wel, alleen was ik bang te struikelen over al die juridische termen in het spaans. En dat was wat er gebeurde tijdens mijn mondeling. Twee of drie keer struikelde ik over een woord en een keertje kwam ik er niet op! Maar de inhoud was goed en de lerares kon zien dat ik "veel gestudeerd" had. Een 2. Eindcijfer: 2.
- Integratie
Dit vak is heel praktisch. Het gaat onder andere over het maken van nieuwsberichten. Ik moest thuis een artikel van 50 zinnen schrijven over een persconferentie die we met school een keer bezocht hadden. Ik krijg hier vrijdag de uitslag van. Dan update ik dit bericht dus. Ik sta gemiddeld een 3 voor Integratie, maar als ik een 1 haal voor het artikel wordt dat een 1 als eindcijfer. Laten we hopen dat ik het goed heb gedaan!
Vrijdag moet ik dus naar school om mijn cijfer van Integratie op te halen. Diezelfde dag moet ik ook mijn lerares Redactie opzoeken zodat ze mijn eindcijfer in mijn rapport kan zetten. En dinsdag moet ik mijn leraar Gedachten opzoeken zodat hij mij mijn eindcijfer geeft. Het is dus nog niet officieel, maar eigenlijk heb ik nu gewoon dus VAKANTIE! :D
15 mei, 2010
01 mei, 2010
27 april, 2010
Mijn buurt
Dit is waar ik woon. Dit zijn de straten die ik elke dag oversteek. Dit winkels die ik dagelijks bezoek. Dit is mijn buurt.
(Ja, sorry voor de slechte kwaliteit van de foto, maar ik ben nou eenmaal geen fotografe)
1) Hier woon ik. Zoals jullie al konden zien in dit filmpje, zit de voordeur aan de straatkant. Dan volgt er een lange gang ('pasillo' op z'n spaans) met aan beide kanten allemaal huizen en appartementen. Aan het eind van het pasillo is ons appartement. Vrijwel in het midden van het blok huizen.
2) Hier staat een klein krantenkiosk. Van 8 tot 13 uur is hij open, de rest van de dag is hij gesloten. Maar hier koop ik dus elke dag (nouja, bíjna elke dag) de krant.
3) De slager op de hoek is geboren in Sicilië , maar woont sinds hij twee jaar is in Argentinië. Hij voelt zich meer Siciliaans dan Argentijns. Tenminste, dat is wat hij mij elke keer dat ik langskom vertelt.
4) De groente bij de groenteman is vééééééél goedkoper dan in de supermarkt. Bovendien is het heel fijn om daar naar binnen te stappen. Al die geuren van de verse groente en fruit... Heerlijk. Als je in Argentinie naar de groenteman gaat, zeg je tegen een medewerker wat je wilt en hoeveel. DOE NOOIT ZELF DE GROENTE IN EEN ZAK. Die fout heb ik ooit al eens gemaakt. Wacht keurig op je beurt en laat de medewerker het werk voor je doen.
5) Hier pak ik altijd de bus! De bus naar het centrum, naar school, naar alle uitgaansgelegenheden.
6) De bakker! Er is niets fijner dan 's ochtends met Mooi een blokje om te lopen en dan vers gebakken medialunas (soort croissanten) de kopen bij de bakker. Ook 's middags (rond 17 uur) is het de gewoonte om medialunas of andere zoete broodjes te eten.
7) Hier staat een internetcafé/kiosk. Maar alles wat zij verkopen is enorm duur. In vrijwel alle kiosken kost een liter cola 6 pesos, bij hen 7 (voorbeeld). Het broertje van Sancho vertelde me ooit dat ze zelfs buskaarten voor 50 cent meer verkopen. Naar deze kiosk gaan wij dus nooit.
8) Hier stap ik altijd uit de bus :p.
9) De Carrefour, dé megasupermartk in mijn buurt. Gelukkig zittie lekker dichtbij. Hier verkopen ze voedsel en drinken maar ook eindeloos kleren, boeken, cd's, schoenen, meubels, planten... vanalles.
10) Hier is vorig jaar (toen ik nog in Nederland was) een zwangere vrouw vermoord... op de stoep.
11) Mijn kapper en daarnaast een klein kioskje waar ik bijna altijd mijn buskaarten koop.
12) Kiosk die geen buskaarten verkoopt, maar wel cola en basislevensmiddelen. Met een lage prijs, dus hier ga ik heel vaak heen. Afgelopen jaar is er drie keer ingebroken in deze kiosk! Dus nu hebben ze altijd een hek/rolluik naar beneden en bedienen ze je door het raam heen.
(Ja, sorry voor de slechte kwaliteit van de foto, maar ik ben nou eenmaal geen fotografe)1) Hier woon ik. Zoals jullie al konden zien in dit filmpje, zit de voordeur aan de straatkant. Dan volgt er een lange gang ('pasillo' op z'n spaans) met aan beide kanten allemaal huizen en appartementen. Aan het eind van het pasillo is ons appartement. Vrijwel in het midden van het blok huizen.
2) Hier staat een klein krantenkiosk. Van 8 tot 13 uur is hij open, de rest van de dag is hij gesloten. Maar hier koop ik dus elke dag (nouja, bíjna elke dag) de krant.
3) De slager op de hoek is geboren in Sicilië , maar woont sinds hij twee jaar is in Argentinië. Hij voelt zich meer Siciliaans dan Argentijns. Tenminste, dat is wat hij mij elke keer dat ik langskom vertelt.
4) De groente bij de groenteman is vééééééél goedkoper dan in de supermarkt. Bovendien is het heel fijn om daar naar binnen te stappen. Al die geuren van de verse groente en fruit... Heerlijk. Als je in Argentinie naar de groenteman gaat, zeg je tegen een medewerker wat je wilt en hoeveel. DOE NOOIT ZELF DE GROENTE IN EEN ZAK. Die fout heb ik ooit al eens gemaakt. Wacht keurig op je beurt en laat de medewerker het werk voor je doen.
5) Hier pak ik altijd de bus! De bus naar het centrum, naar school, naar alle uitgaansgelegenheden.
6) De bakker! Er is niets fijner dan 's ochtends met Mooi een blokje om te lopen en dan vers gebakken medialunas (soort croissanten) de kopen bij de bakker. Ook 's middags (rond 17 uur) is het de gewoonte om medialunas of andere zoete broodjes te eten.
7) Hier staat een internetcafé/kiosk. Maar alles wat zij verkopen is enorm duur. In vrijwel alle kiosken kost een liter cola 6 pesos, bij hen 7 (voorbeeld). Het broertje van Sancho vertelde me ooit dat ze zelfs buskaarten voor 50 cent meer verkopen. Naar deze kiosk gaan wij dus nooit.
8) Hier stap ik altijd uit de bus :p.
9) De Carrefour, dé megasupermartk in mijn buurt. Gelukkig zittie lekker dichtbij. Hier verkopen ze voedsel en drinken maar ook eindeloos kleren, boeken, cd's, schoenen, meubels, planten... vanalles.
10) Hier is vorig jaar (toen ik nog in Nederland was) een zwangere vrouw vermoord... op de stoep.
11) Mijn kapper en daarnaast een klein kioskje waar ik bijna altijd mijn buskaarten koop.
12) Kiosk die geen buskaarten verkoopt, maar wel cola en basislevensmiddelen. Met een lage prijs, dus hier ga ik heel vaak heen. Afgelopen jaar is er drie keer ingebroken in deze kiosk! Dus nu hebben ze altijd een hek/rolluik naar beneden en bedienen ze je door het raam heen.
25 april, 2010
Lief dagboek...
Neeeee, ik ga geen stukken uit mijn dagboek op het internet publiceren. Maar ik wilde toch even een blog scrhijven over wat persoonlijkere dingen in plaats van altijd over nieuwsberichten enzo te schrijven. Hoe gaat het nou met míj? Daar gaan we het vandaag over hebben. ;-)
Journalistiek
Ik studeer inmiddels al bijna 2 maanden aan de TEA, mijn nieuwe school voor journalistiek. En ik ben er erg tevreden over. Het is een kleine school (zo'n 40 studenten in het eerste jaar) dus iedereen kent elkaar. Iets wat ík erg fijn vind, aangezien ik nogal wat hulp nodig heb qua taalachterstand.
Mijn klasgenoten zijn allemaal heel erg lief en behulpzaam en zijn altijd bereid om bepaalde begrippen aan mij uit te leggen. Het zijn nog geen hechte vriendschappen, maar ik heb er een goed gevoel over.
Heel veel leraren betrekken mij ook veel in de lessen. De lerares economie vraagt mij altijd over 'hoe we bepaalde dingen doen in Nederland' om zo beetje bij beetje erachter te komen waarom het in Nederland zo goed gaat, en in Argentinië 'zo slecht'. Mijn conclusie: in Nederland zijn we niet zo corrupt als de Argentijnen.
Mijn eerste ingeleverde werkstuk bestond uit vier vragen over een tekst, die we samen met drie andere klasgenoten moesten beantwoorden. Ieder had zijn eigen vraag. Afgelopen week kregen we het werkstuk terug en mijn beantwoorde vraag was helemaal goed! Goede informatie én zonder spelfouten! Ik was daar in ieder geval erg trots op.
Dat soort dingen geven mij weer hoop en laten mij geloven dat ik 'heus wel' journalistiek in het spaans kan studeren. Soms is het namelijk erg lastig. Dan begrijp ik niks van de wat de leraar zegt of van wat de opdracht is. Maar als ik dan zo'n werkstuk terug krijg denk ik: "Zie je wel Wil, je kan het heus wel".
Werk, werk, werk
Ik werk nog altijd 20 uur per week in 'Cloud', de kledingwinkel van Sancho's moeder. En ja, nog altijd werk ik er illegaal. Zwart. Ik heb mijn visum namelijk nog niet rond (aankomende week heb ik als het goed is eindelijk alle papieren klaar), dus eigenlijk ben ik nog steeds een toeriste in Argentinië. Met als gevolg dat er een kans is dat het "Ministerio del Trabajo" daar achter komt en Sancho's moeder een flinke boete geeft... Dus nu moeten we maar flink gaan bidden en hopen dat ze niet net déze week achter mijn illegale activiteiten komen!
Verder ben ik flink aan het werken voor WEP (World Education Program), de uitwisselingsorganisatie waarmee ik in 2006 mijn High School Year heb gevolgd. Ik moet dan soms naar middelbare scholen toe om daar praatjes te houden over het hele uitwisselingsgebeuren en op die manier studenten te zoeken die wel gastfamilie willen zijn. En als ik niet op scholen aan het praten ben, ben ik aan het werk op het kantoor van wep. Meestal moet ik dan data in de computer zetten (informatie van de studenten die aankomende juli naar Argentinië komen, dat soort dingetjes).
Maar laatst belde ze me ook op om te vragen of ik een dag lang op 4 uitwisselingsstudenten kon passen. Zij wonen in andere steden in Argentinië maar moesten voor visumzaken in Rosario zijn. En ik moest ze dus vermaken totdat ze de bus terug pakten. Erg leuk!
Spijt/heimwee
Ik zit hier nu alweer een aantal maanden. En alles is inmiddels zo vanzelfsprekend! Maar dat houdt natuurlijk niet in dat ik ben vergeten hoe moeilijk het was om de keuze te maken om naar Argentinië te verhuizen. Ik baal er nog elke dag van dat ik niet even naar Nederland kan gaan om mijn familie en vrienden te omhelzen. Maar spijt heb ik niet van mijn keuze. Met Sancho gaat alles nog altijd goed en ik ben (op sommige heimwee-momenten na) erg gelukkig. Ik heb regelmatig het gevoel van: Wauw Wil, wat heb je een cool leven!
Voor degenen die mij ook missen en na al mijn verhalen zin hebben om Argentinië te leren kennen: voor 910 Euros kan je al in je zomervakantie 'even op en neer'.
Ik zeg: doen!
Journalistiek
Ik studeer inmiddels al bijna 2 maanden aan de TEA, mijn nieuwe school voor journalistiek. En ik ben er erg tevreden over. Het is een kleine school (zo'n 40 studenten in het eerste jaar) dus iedereen kent elkaar. Iets wat ík erg fijn vind, aangezien ik nogal wat hulp nodig heb qua taalachterstand.
Mijn klasgenoten zijn allemaal heel erg lief en behulpzaam en zijn altijd bereid om bepaalde begrippen aan mij uit te leggen. Het zijn nog geen hechte vriendschappen, maar ik heb er een goed gevoel over.
Heel veel leraren betrekken mij ook veel in de lessen. De lerares economie vraagt mij altijd over 'hoe we bepaalde dingen doen in Nederland' om zo beetje bij beetje erachter te komen waarom het in Nederland zo goed gaat, en in Argentinië 'zo slecht'. Mijn conclusie: in Nederland zijn we niet zo corrupt als de Argentijnen.
Mijn eerste ingeleverde werkstuk bestond uit vier vragen over een tekst, die we samen met drie andere klasgenoten moesten beantwoorden. Ieder had zijn eigen vraag. Afgelopen week kregen we het werkstuk terug en mijn beantwoorde vraag was helemaal goed! Goede informatie én zonder spelfouten! Ik was daar in ieder geval erg trots op.
Dat soort dingen geven mij weer hoop en laten mij geloven dat ik 'heus wel' journalistiek in het spaans kan studeren. Soms is het namelijk erg lastig. Dan begrijp ik niks van de wat de leraar zegt of van wat de opdracht is. Maar als ik dan zo'n werkstuk terug krijg denk ik: "Zie je wel Wil, je kan het heus wel".
Werk, werk, werk
Ik werk nog altijd 20 uur per week in 'Cloud', de kledingwinkel van Sancho's moeder. En ja, nog altijd werk ik er illegaal. Zwart. Ik heb mijn visum namelijk nog niet rond (aankomende week heb ik als het goed is eindelijk alle papieren klaar), dus eigenlijk ben ik nog steeds een toeriste in Argentinië. Met als gevolg dat er een kans is dat het "Ministerio del Trabajo" daar achter komt en Sancho's moeder een flinke boete geeft... Dus nu moeten we maar flink gaan bidden en hopen dat ze niet net déze week achter mijn illegale activiteiten komen!
Verder ben ik flink aan het werken voor WEP (World Education Program), de uitwisselingsorganisatie waarmee ik in 2006 mijn High School Year heb gevolgd. Ik moet dan soms naar middelbare scholen toe om daar praatjes te houden over het hele uitwisselingsgebeuren en op die manier studenten te zoeken die wel gastfamilie willen zijn. En als ik niet op scholen aan het praten ben, ben ik aan het werk op het kantoor van wep. Meestal moet ik dan data in de computer zetten (informatie van de studenten die aankomende juli naar Argentinië komen, dat soort dingetjes).
Maar laatst belde ze me ook op om te vragen of ik een dag lang op 4 uitwisselingsstudenten kon passen. Zij wonen in andere steden in Argentinië maar moesten voor visumzaken in Rosario zijn. En ik moest ze dus vermaken totdat ze de bus terug pakten. Erg leuk!
Spijt/heimwee
Ik zit hier nu alweer een aantal maanden. En alles is inmiddels zo vanzelfsprekend! Maar dat houdt natuurlijk niet in dat ik ben vergeten hoe moeilijk het was om de keuze te maken om naar Argentinië te verhuizen. Ik baal er nog elke dag van dat ik niet even naar Nederland kan gaan om mijn familie en vrienden te omhelzen. Maar spijt heb ik niet van mijn keuze. Met Sancho gaat alles nog altijd goed en ik ben (op sommige heimwee-momenten na) erg gelukkig. Ik heb regelmatig het gevoel van: Wauw Wil, wat heb je een cool leven!
Voor degenen die mij ook missen en na al mijn verhalen zin hebben om Argentinië te leren kennen: voor 910 Euros kan je al in je zomervakantie 'even op en neer'.
Ik zeg: doen!
13 maart, 2010
Eerste week op school
Geen introductiekamp, geen introductieweek, zelfs geen spelletjes om je klasgenoten te leren kennen. Mijn studie aan de TEA Periodismo begon met een week vol computerlessen.
Ze werken namelijk op mijn school met Linux en daarom Open Office Writer op de computers. En omdat de meeste studenten gewend zijn om met Microsoft Word te werken, kregen we zo de kans om alvast te wennen aan dit nieuwe programma.
Het gebouw is overdag een middelbare school en vanaf 17 uur is het een hogeschool journalistiek. Een van de twee directeuren is Luis Novaresio, een journalist uit Rosario met veel aanzien in Argentinie. Ik heb hem helaas nog niet rond zien lopen op school...
Dinsdag begin ik 'echt' met school. Mijn rooster ziet er dit jaar zo uit:
Dinsdag
17.00 - 18.20: Economie
18.40 - 20.00: 'Gedachten' (ik denk dat dit een soort van ethiek is?)
Woensdag
17.00 - 18.20: Recht
18.40 - 20.00: Journalistiek
20.10 - 21.10: 'Integrerend' (ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet verwachten)
Donderdag
18.40 - 20.00: Nationale politiek (internationale politiek komt in het tweede jaar)
20.10 - 21.30: Techniek
Vrijdag
17.00 - 18.20: Redactie
18.40 - 20.00: Redactie
Ze werken namelijk op mijn school met Linux en daarom Open Office Writer op de computers. En omdat de meeste studenten gewend zijn om met Microsoft Word te werken, kregen we zo de kans om alvast te wennen aan dit nieuwe programma.
Het gebouw is overdag een middelbare school en vanaf 17 uur is het een hogeschool journalistiek. Een van de twee directeuren is Luis Novaresio, een journalist uit Rosario met veel aanzien in Argentinie. Ik heb hem helaas nog niet rond zien lopen op school...
Dinsdag begin ik 'echt' met school. Mijn rooster ziet er dit jaar zo uit:
Dinsdag
17.00 - 18.20: Economie
18.40 - 20.00: 'Gedachten' (ik denk dat dit een soort van ethiek is?)
Woensdag
17.00 - 18.20: Recht
18.40 - 20.00: Journalistiek
20.10 - 21.10: 'Integrerend' (ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet verwachten)
Donderdag
18.40 - 20.00: Nationale politiek (internationale politiek komt in het tweede jaar)
20.10 - 21.30: Techniek
Vrijdag
17.00 - 18.20: Redactie
18.40 - 20.00: Redactie
04 februari, 2010
Meet Mooi
De eerste zeven maanden van haar leven heeft ze door moeten brengen op een klein balkonnetje ergens in het centrum van Rosario. Omdat haar baasje ook op een gegeven moment doorkreeg dat je zo een hond niet behandelt, konden wij haar relatief goedkoop overkopen (300 pesos). Een blonde, vrouwelijke ladrador. En omdat ze zo mooi is en we aandacht wilden schenken aan haar Nederlandse roots (ik ben tenslotte haar mama), hebben we haar oh-zo-toepasselijk Mooi genoemd! Hier een kleine toegifte.
(muziek: Mecano - Te amo)
(muziek: Mecano - Te amo)
12 september, 2009
Een middag op het dakterras
En als ik dan een middag niets te doen heb, ga ik naar het dakterras van ons huis. Heerlijk om mate te drinken, een boek te lezen of gewoon... om er te zijn.
Muziek: Las pastillas del abuelo - La Chacarera
23 augustus, 2009
Noche de Poker
Foto's van vorige week zaterdag. Pokeravond met vrienden van Sancho. Drie keer raden wie er heeft gewonnen? --> Ik dus :D
13 juli, 2009
Rondleiding
26 juli -de zondag ná de Vierdaagse- vertrek ik naar Argentinië. Super spannend, want deze keer ga ik er geen vakantie houden maar ga ik er echt wonen en werken! Werken waarschijnlijk in de kledingwinkel van Sancho's moeder en wonen in een appartementje samen met Sancho.
Via deze blog wil ik jullie op de hoogte houden van míjn Argentijnse leventje en hét Argentijnse leven. Wisten jullie bijvoorbeeld dat om verspreiding van de Mexicaanse griep te voorkomen alle scholen en veel winkels in een groot deel van Argentinië zijn gesloten voor twee weken? Of dat minderjarigen er niet of nauwelijks gestraft kunnen worden en dus jatten bij het leven?
Over dit en meer ga ik dus binnenkort schrijven. Ik hoop ook zo veel mogelijk filmpjes en foto's op de site te kunnen zetten, zodat jullie een goed beeld bij Argentinie krijgen.
Als voorproefje een filmpje waarin Sancho ons een rondleiding geeft door het appartement waar wij gaan wonen!
Via deze blog wil ik jullie op de hoogte houden van míjn Argentijnse leventje en hét Argentijnse leven. Wisten jullie bijvoorbeeld dat om verspreiding van de Mexicaanse griep te voorkomen alle scholen en veel winkels in een groot deel van Argentinië zijn gesloten voor twee weken? Of dat minderjarigen er niet of nauwelijks gestraft kunnen worden en dus jatten bij het leven?
Over dit en meer ga ik dus binnenkort schrijven. Ik hoop ook zo veel mogelijk filmpjes en foto's op de site te kunnen zetten, zodat jullie een goed beeld bij Argentinie krijgen.
Als voorproefje een filmpje waarin Sancho ons een rondleiding geeft door het appartement waar wij gaan wonen!
Abonneren op:
Posts (Atom)